Είναι γνωστός ως “Σουλτάνος της Σαμαρκάνδης” ή ως “Το μάτι της Ανατολής”. Παρότι το μουστάκι του θυμίζει τον Salvador Dali, θα έλεγε κανείς πως είναι ένας σύγχρονος Pierre Loti. Ο μικρόσωμος Γερμανός με το καθάριο πράσινο βλέμμα είναι ο Andre Elbing, ο φωτογράφος που αιχμαλωτίζει σκηνές από τις “Χίλιες και μια νύχτες”.

Ένας καρχαρίας και μια χορεύτρια οριεντάλ, ηShahrazad σημάδεψαν τη ζωή του. Ο καρχαρίας του έκοψε τα χέρια, αλλά ο Andre γραπώθηκε με πάθος στη ζωή. Η δε Shahrazad τον μύησε στον κόσμο των λάγνων χορών της Ανατολής.

Ο Andre Elbing έχει σήμερα μια συλλογή με 2.000.000 καλλιτεχνικές φωτογραφίες από χορεύτριες οριεντάλ. Φωτογραφίζει χορεύτριες παντού, την ώρα που χορεύουν πάνω στη σκηνή, στην έρημο, πάνω σε καμήλες αλλά και σαν Ανατολίτισσες γοργόνες, που κολυμπούν κάτω από τη θάλασσα μαζί με τα δελφίνια.

Η δουλειά του έχει δημοσιευτεί στη Γερμανία, τις ΗΠΑ, την Αίγυπτο, την Αυστραλία και την Ολλανδία σε 27 περιοδικά με αντικείμενο το belly dance, ενώ έχει εκθέσει έργα του στο Βερολίνο, την Κολονία, το Ντίσελντορφ, τη Φρανκφούρτη, τη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες, το Σαν Φρανσίσκο, το Κατμαντού και σε άλλες μεγάλες πόλεις.

Ο Andre Elbing ταξιδεύει από χώρα σε χώρα για να φωτογραφίσει χορεύτριες σε διάφορα φεστιβάλ οριεντάλ. Σήμερα, ετοιμάζει πέντε λευκώματα, ενώ σύντομα αναμένεται να εκδοθεί το βιβλίο του, με τίτλο“Aesthetics and Mysticism-Danze Oriental”. Στη Θεσσαλονίκη βρέθηκε συμμετέχοντας στο 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Ανατολίτικης Τέχνης και Κουλτούρας και αφηγήθηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τη συγκλονιστική ιστορία του.

Ο καρχαρίας μού άλλαξε τη ζωή

“Γεννήθηκα τον Ιούνιο του 1965 στην Κολονία. Την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή, μού την πήραν δώρο, όταν ήμουν 7 ετών, αλλά από τα 12 άρχισα να ασχολούμαι πιο πολύ. Από μικρός έκανα καταδύσεις και συνεχίζω να κάνω ακόμη. Όταν ήμουν 15 ετών, συνέβη ένα ατύχημα, που μού άλλαξε τη ζωή.

Είχαμε πάει διακοπές στη Γαλλία και μαζί με έναν φίλο μου κάναμε καταδύσεις στη Μεσόγειο, στο Cap d’Agde. Εκεί, στο βυθό, βρήκα μια σακούλα με υπολείμματα τροφίμων. Γύρω είχε ψαράκια, πήρα τη σακούλα και άρχισα να τα ταΐζω κι όσο τα τάιζα τόσο πιο πολλά έρχονταν. Είχε γεμίσει ο τόπος ψάρια και μας άρεσε πάρα πολύ αυτό το θέαμα. Έτσι είπαμε να πάμε την άλλη μέρα να το επαναλάβουμε. Πήγαμε στα εστιατόρια της περιοχής, πήραμε υπολείμματα τροφίμων και βουτήξαμε για να ταΐσουμε τα ψάρια. Άρχισαν να έρχονται τα ψάρια, πολλά ψάρια, όλο και πιο πολλά.

Κάποια στιγμή, έβαλα το χέρι μου στη σακούλα για να πάρω να τα ταΐσω κι ούτε που κατάλαβα πώς έγινε και μου άρπαξε ένας καρχαρίας το αριστερό χέρι και μου το έκοψε και καθώς προσπαθούσα να γλιτώσω έκοψε και τα δύο δάχτυλα από το δεξί. Ένιωσα σαν να με κόβουν με ξυράφι.

Με βοήθησε ο φίλος μου και γλίτωσα. Από τότε, όμως, απέκτησα μεγαλύτερο πάθος για τη ζωή και άρχισα να φωτογραφίζω με μεγαλύτερο πάθος. Ο θείος μου είχε μια συλλογή από παλιές φωτογραφικές μηχανές κι εγώ τις έπαιρνα και τις επιδιόρθωνα. Την πρώτη μου επαγγελματική φωτογραφική μηχανή την απέκτησα το ’90• ήταν μία Rollei. Σήμερα έχω 50 διαφορετικές μηχανές, διδάσκω φωτογραφία, κάνω φωτογραφίσεις και διακοσμώ χώρους”.

Η γνωριμία με τη Shahrazad

“Σπούδασα χημικός κι εργάστηκα σε διαγνωστικό εργαστήριο για επτά χρόνια. Το 1989 γνώρισα μια διάσημη Ολλανδή χορεύτρια οριεντάλ, τη Shahrazad. Ο γείτονάς μου ήταν ένας Τούρκος και η γυναίκα του έραβε κουστούμια οριεντάλ. Η Shahrazad θα πήγαινε για σόου στην Αμερική και στον Καναδά και θα έμενε εκεί για 5-6 μήνες και επειδή είχε πολλές δουλειές, τις ανέθεσε στον Τούρκο γείτονά μου, που ήταν φίλος της.

Όμως, λίγες μέρες μετά, ο Τούρκος γείτονας πήρε ένα χαρτί, που έλεγε ότι πρέπει να πάει στην Τουρκία να παρουσιαστεί στο στρατό. Μου ζήτησε να τον βοηθήσω κι εγώ δέχτηκα. Ήρθε σπίτι μου στις 9 το βράδυ και μέχρι τις 4 τα ξημερώματα μου έδινε οδηγίες για το τι πρέπει να κάνω. Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν οι ευκολίες που υπάρχουν σήμερα• ούτε υπολογιστή είχα ούτε τίποτα για να επεξεργαστώ τη δουλειά. Άρχισα να τα κάνω όλα με τα χέρια, να κόβω και να κολλάω και να φτιάχνω τα πόστερ. Όταν γύρισε η Shahrazad και είδε τη δουλειά μου, έμεινε με ανοιχτό το στόμα. Της άρεσε πάρα πολύ και μετά αρχίσαμε τις φωτογραφίσεις.

Της έδειξα τις φωτογραφίες, της άρεσαν και έτσι ξεκίνησα να φωτογραφίζω χορεύτριες οριεντάλ και παράτησα τη δουλειά μου στο διαγνωστικό εργαστήριο. Στο οριεντάλ προέχει το συναίσθημα, το πάθος που βγάζει μια χορεύτρια. Δεν έχει σημασία, αν η χορεύτρια είναι ψηλή ή κοντή, χοντρή ή αδύνατη, αν είναι λευκή ή μαύρη, αλλά το συναίσθημα που βγάζει όλο της το σώμα από την κορυφή μέχρι τα νύχια με κάθε της κίνηση. Άλλη χορεύει με κλειστά μάτια, άλλη χορεύει χαμογελαστή• η κάθε μια βγάζει το δικό της πάθος, είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο, είναι ένα συναίσθημα.

Σήμερα, έχω μια συλλογή με δύο εκατομμύρια φωτογραφίες το 70% της δουλειάς μου είναι χορεύτριες οριεντάλ, το υπόλοιπο 30% είναι μπαλέτο ή τοπία. Τη δουλειά μου μπορείτε να τη δείτε στην ιστοσελίδα μου, στη διεύθυνση www.andre-elbing.de/ “.

http://www.nooz.gr/

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.