To A και το Ω της ζωής μου, η αγάπη. Το δικό μου αλφαβητάρι, η δική μου γλώσσα. Οι λέξεις το αγαπημένο μου παιχνίδι, σαν κυβάκια που φτιάχνεις πύργους στέρεους, καλύτερα από αμμουδερούς! Το Α και το Ω μου, ένα ΑΓΑΠΩ, Α γαπ Ω. 28η Οκτώβρη και μόνο η αγάπη ίσως … ίσως και να σώσει τελικά αυτή τη χώρα που με μίσος πήγαν να κάνουν μισή τόσες φορές!

ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΓράφει η Α. Κορινθίου

Συγγραφέας

Α γαπ Ω, εσένα που μου μοιάζεις και σένα που δεν μου μοιάζεις. Τι κι αν είμαστε ίδιοι ή διαφορετικοί, αφού στη μοιρασιά θα τα βρούμε ψαρεύοντας κομμάτια από το σύμπαν που μας ενώνει! Α γαπ Ω, τον Έλληνα δίπλα μου που βλέπει και αυτός το παιδί του να παρελάζει, τον Έλληνα που μοιραζόμαστε τους ίδιους φόβους, μα … αγαπώ και τον φόβο του αλλοδαπού εκεί απέναντι μου, που με κοιτά στα χέρια… Τα μάτια μου γι’ αυτόν είναι στα χέρια μου! Ψωμί θα δώσω ή γροθιά; Α γαπ Ω, τον ήλιο γιατί με ζεσταίνει μα και τη βροχή γιατί νοσταλγώ και εκτιμώ καλύτερα τότε τη ζεστασιά… Α γαπ Ω, αυτήν την γιαγιά που μπροστά στο τηλεοπτικό μικρόφωνο ξεσπά τον Κατοχικό θυμό της που σιγόβραζε σαν κρασί χρόνια τώρα … μα και τον παππού που παίζοντας τάβλι παρηγορείται με τα ντόρτια, ελπίζοντας να φτάσει η σύνταξη για μια σοκολάτα στον εγγονό που δεν τον φωνάζουν Αγησίλαο σαν αυτόν, μα Αγη, γιατί Ευρωπαίοι είμαστε και οι Αγησίλαοι ανήκουν στο χτες!

Α γαπ Ω, τον φοιτητή που τρώει στη φοιτητική εστία γιατί η μάνα του έχασε τη δουλειά της και ο μπαμπάς του παίρνει 580 ευρώ οχτάωρο γιατί ο πρωθυπουργός μας είναι αποφασισμένος να σώσει την Ελλάδα και εμάς με το έτσι θέλω, θέλω δεν θέλω!!! Α γαπ Ω, αυτόν που ακόμη ελπίζει και χαμογελά το πρωί, και λέει καλημέρες, καληνύχτες, σε αγαπώ ζωή, μα δεν μπορώ και να μην Α γαπ Ω και τον άλλον τον αδύναμο αυτόχειρα που 4000 και βάλε είναι πια στη χώρα τούτη του Καβάφη, και να μη νιώθω τη θηλιά του να πνίγει το λαιμό μου την ώρα την στερνή του, την ώρα όχι της αυτοκτονίας του μα της δολοφονίας του από τον αρχηγό της Μεσογειακής γειτονιάς μας!

ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΑ γαπ Ω, τα παιδιά που παρελάζουν γιατί γι’ αυτά ο κόσμος όλος είναι τα καινούργια παπούτσια και το παγωτό που θα φάνε μετά. Αγαπώ τη μάνα που στενωχωρημένα κοιτά χάμω στην άσφαλτο τα αταίριαστα φθαρμένα σπορτέξ του γιου της με τα υπόλοιπα μαύρα λουστρίνια και νιώθει ενοχές αυτή για το επίδομα που ΔΕΝ της έβαλαν ΑΛΛΟΙ. Άλλοι που μετά θα φάνε θαλασσινά και εκείνη απλά θα δακρύζει αλμυρά που δεν έδωσε στο παιδί της ότι του άξιζε. Αξιοπρέπεια.

Α γαπ Ω και τα κορίτσια του γυμνασίου που θα γίνουν βορά στα ΜΜΕ για το μίνι τους και τη γόβα που θα διαλέξουν να φορέσουν γιατί γι’ αυτά η μόνη έννοια είναι αν τελικά μετά την παρέλαση θα ακούσουν ένα σε αγαπώ και θα τα… φτιάξουν με τον Νίκο, τον Άλκη, τον Γιάννη. Ναι!!!! Κάποιοι τα φτιάχνουν ακόμη σε αυτήν την χώρα που όλα χαλάσαν, τίποτα δεν λειτουργεί.

Α γαπ Ω, τον γαλάζιο ουρανό και τη σμαραγδένια θάλασσα γιατί αετοί και γλάροι ακόμη σουλατσάρουν αλήτικα και περήφανα σαν τραγούδι του Μανου… Α γαπ Ω, γιατί κάποιοι ανακαλύπτουν χρυσάφι σε μια ματιά και δεν το ομολογούν ποτέ…..και όχι σε θησαυροφυλάκια επτασφράγιστα σαν μυστικό που ειπώθηκε και έγινε είδηση!!!!

Α γαπ Ω!!!!!!! Και αυτή είναι η δική μου αλφαβήτα!!!!!!! Αυτή είναι η αλφαβήτα των ανθρώπων που χαιρετούν απλώνοντας το χέρι για μια αγκαλιά που γίνεται ουρανός!!!! Άσε τους άλλους που απλώνουν το χέρι για χαιρετισμό προς τον ουρανό…να μισούν… Εμείς ΘΑ ΑΓΑΠΑΜΕ!!!!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.