Ευρώπη δε είναι μόνο λεφτά και μνημόνια. Είναι η ομαλή και άνετη ζωή που είχαμε από το ’80 και μετά. Είναι η ποιότητα ζωής που μας διαφοροποίησε από τους βαλκάνιους γείτονες μας και, δυστυχώς για κάποιους, δεν ήταν αποτέλεσμα την φυλετικής μας ανωτερότητας.

Ποτέ δε διαφημίστηκε η συμβολή της Ευρώπης στην πρόοδό μας τα τελευταία 40 χρόνια. Αντίθετα συκοφαντήθηκε από τους ντόπιους άρχοντες. Τα δώρα της τα παρουσίασαν για δικά τους και της φόρτωσαν τις δικές τους ανεπάρκειες. Οποιοδήποτε μέτρο είχε κάποιο πολιτικό κόστος, μολονότι συνήθως χρήσιμο και απαραίτητο, προβλήθηκε ως επιταγή των ευρωπαίων και υπονομεύτηκε.

Η Ευρώπη μας διέθεσε πολλά δισεκατομμύρια και μας προσέφερε έτοιμους, νόμους και τεχνικές για να φτιάξουμε μια καλύτερη κοινωνία. Πιο πλούσια, πιο δίκαιη, πιο γενναιόδωρη με τους τολμηρούς, πιο καλόκαρδη με τους αδύνατους.

Τι κάναμε εμείς;
Πήραμε όσα λιγότερα μπορούσαμε. Ιδίως όσα δεν χρειάζονταν κανένα κόπο. Ή όσα δεν έθιγαν την κεκτημένη μας λεηλασία του δημόσιου πλούτου.

Ας βάλουμε το χέρι στην καρδιά και ας ξεσκονίσουμε τις μνήμες μας.

Ποια ήταν η συμβολή της Ευρώπης στη ζωή μας από το 80’ και μετά;

Ήταν αγροτικές επιδοτήσεις που χάριζαν άνετη ζωή χωρίς αγωνία για την ποιότητα και την ποσότητα του προϊόντος.
Ήταν Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, ΚΕΠ και ΕΣΠΑ που κατασπαταλήσαμε.
Ήταν φθηνό χρήμα για να ανοίξουμε την επιχείρηση που ποτέ δεν τολμήσαμε.
Ήταν καινούργια σπίτια, αυτοκίνητα που δε τα κρατούσαμε για 20 χρόνια μέχρι να σαπίσουν.
Ήταν οι τεράστιες μπλε πινακίδες δίπλα σε αυτοκινητοδρόμους και γέφυρες που η Ευρώπη είχε χρηματοδοτήσει και που ποτέ δεν προσέξαμε.
Επιδοτούμενες μαθητείες, πρακτικές και σεμινάρια που τάχα παρακολουθήσαμε.
Παιδικοί σταθμοί.
Το Erasmus που αγαπήσαμε.
Τα ταξίδια στην Ευρώπη με την ταυτότητά μας.
Φθηνά εισαγόμενα προϊόντα, καλλυντικά, κινητά, επώνυμα ρούχα και παπούτσια, μηχανήματα και υπολογιστές, όλα στα πόδια μας.

Ήταν όμως και περισσότερη νομιμότητα, λιγότερη διαφθορά, ανθρώπινα δικαιώματα, λιγότερη αυθαιρεσία.
Ήταν αναρίθμητοι νόμοι που ενσωματώθηκαν στο εθνικό μας δίκαιο και μας έκαναν κάπως ευνομούμενο κράτος.
Ήταν κανόνες, προδιαγραφές και ISO.
΄Ηταν αυτοκίνητα με ζώνες και κράνη στις μηχανές.
Κανόνες ναυσιπλοΐας για να υπάρχουν σωσίβια και λέμβοι σε πλοία που έπρεπε να είναι αξιόπλοα.
Κανόνες για τρόφιμα χωρίς υπερβολικά φάρμακα.
Κανόνες στην ποιότητα των φαρμάκων.
Κανόνες για ανθρώπινα δικαιώματα και σεβασμό στη διαφορετικότητα.
Ήταν καθαρές πόλεις με ανακύκλωση που πότε πραγματικά δεν κάναμε.
Ήταν προστατευμένες περιοχές και παραλίες που αλλιώς θα καταπατούσαμε.
Βιολογικοί καθαρισμοί και πρόστιμα για τις χωματερές που με πείσμα συντηρήσαμε.
Ήταν κίνητρα για πόλεις χωρίς καυσαέριο και «καθαρά» αυτοκίνητα.
Ήταν ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά.
Επιδοτήσεις για όμορφους πέτρινους ξενώνες στο βουνό και δωμάτια στα νησιά.
Ήταν κίνητρα για μείωση της γραφειοκρατίας και μηχανογράφηση στο Δημόσιο.
Χρηματοδότηση για έρευνα που ζωντάνεψε τα Πανεπιστήμιά μας, αν και συνήθως εικονική.
Για κτηματολόγιο και περιουσιολόγιο ώστε να χτυπηθεί ο καταπατητής και φοροφυγάς που τελικά ποτέ δεν κάναμε.

Η Ευρώπη, πάνω από όλα, είναι μια ομάδα κρατών, όπου υπάρχει,
περισσότερη ελευθερία από οπουδήποτε αλλού,
περισσότερη δημοκρατία από οπουδήποτε αλλού,
περισσότερη μόρφωση από οπουδήποτε αλλού,
περισσότερη προκοπή από οπουδήποτε αλλού.
Υπάρχουν και περισσότεροι κανόνες από οπουδήποτε αλλού αλλά ας μην ξεχνάμε ότι οι κανόνες είναι για να προστατεύουν τον αδύναμο. Ο δυνατός δε τους χρειάζεται, έχει την ισχύ του.

Δεν θέλουμε να είμαστε οπουδήποτε αλλού γιατί σίγουρα θα είναι πολύ χειρότερα.
Το οπουδήποτε αλλού έχει φτώχεια, αυθαιρεσία, βία, δυστυχία.
Θέλουμε να είμαστε στην Ευρώπη,
Όχι τόσο-όσο, όπως κάναμε 35 χρόνια τώρα.
Αλλά πολύ, συνειδητά, στην καρδιά και την πρωτοπορία της Ευρώπης.

* Ο Γιώργος Σκέμπερης είναι διπλωματικός σύμβουλος στο Ποτάμι

http://topotami.gr/

Leave a Reply

Your email address will not be published.