ΤΟ ΜΗ ΧΕΙΡΟΝ

Μερικά εικοσιτετράωρα μας χωρίζουν απο μια εκλογική διαδικασία με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, είναι ταυτόχρονα και δύσκολη και περίεργη.

Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι σχεδόν δεδομένο όπως σχεδόν κατά το μεγαλύτερο του μέρος δεδομένο είναι και το «εφαρμοστέον» Κυβερνητικό πρόγραμμα.

Η νέα Κυβέρνηση θα είναι μια Κυβέρνηση Συνεργασίας και αυτό που μένει να αποσαφηνιστεί είναι ποιος θα είναι ο Πρωθυπουργός, ο κ. Τσίπρας ή ο κ. Μεϊμαράκης.

Δεδομένοι δεν είναι οι εταίροι και ίσως αυτό είναι που καθιστά περίεργη αυτήν την εκλογική αναμέτρηση.

Η ποιότητα, το ύφος, η αποτελεσματικότητα η συνέπεια και οι κατευθύνσεις, θα καθοριστούν εν πολλοίς από τους εταίρους της νέας Κυβέρνησης και όχι αποκλειστικά απο το πρώτο κόμμα με δεδομένο ότι όλοι ομνύουν στην αναγκαιότητα σχηματισμού Κυβέρνησης και την αποφυγή μιας νέας προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία.

Δύσκολες οι εκλογές για τον απλό πολίτη, βρίσκονται οι πολίτες σε ένα αδιέξοδο επιλογών όχι για την επιλογή του «ΒΕΛΤΙΣΤΟΥ» όπως θα έπρεπε να συμβαίνει αλλά στην επιλογή του «ΜΗ ΧΕΙΡΟΝ».

Τα κόμματα που τα δεδομένα δείχνουν ότι μπορούν να ξεπεράσουν το φράγμα του τρία τοις εκατό δεν εχουν τις κοινωνικές αντιστοιχήσεις που δείχνουν τα δημοσκοπικά αποτελέσματα.

Τα δύο πρώτα κόμματα πάντα σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ έχουν αντιθετικές αναφορές στην κοινωνία και στο εκλογικό σώμα.

Η Ν.Δ. συνεχίζει να εκφράζει εκείνον τον σκληρό πυρήνα του συντηρητισμού σε επίπεδο κοινωνίας και είναι ο πολιτικός εκφραστής της Κρατικοδίαιτης οικονομικής ολιγαρχίας.

Με ψευδεπίγραφες αναφορές στο παρελθόν και παραποίηση της πολιτικής Ιστορίας του τόπου καταβάλλουν οι εκφραστές της άοκνες  προσπάθειες να την εμφανίσουν ως την πολιτική παράταξη που οδήγησε τη χώρα στον εκσυγχρονισμό και τον Δυτικόστροφο προσανατολισμό της διαγράφοντας τα λάθη, τις παραλείψεις και τα δεινά που προκάλεσαν και για τα οποία έχουν απόλυτη την ευθύνη.

Η λεοντή του Ευρωπαϊκού προσανατολισμού δεν ξεπλύνει το παρελθόν και δεν διαφοροποιεί το DNA της.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά και την διάσπαση δεν έχει καμία κοινωνική αντιστοίχιση και απευθύνεται σε εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που η βίαιη κοινωνική αποδιάρθρωση τα άφησε χωρίς στίγμα και χωρίς αναφορές.

Εξέλιπε η επαναστατική χρυσόσκονη και το εναπομείναν πλεονέκτημα είναι η νεανική προσωπικότητα του Αρχηγού της και ίσως για μια μερίδα των πολιτών η ελπίδα μιας μετάλλαξης της δομής του κόμματος του, διαφοροποίησης του πολιτικού του λόγου και απεξάρτησης του από τις “παιδικές πολιτικές ασθένειες”.

Το ΠΟΤΑΜΙ “γνήσιο τέκνο” της έντονης επιθυμίας των εκπροσώπων του οικονομικού κατεστημένου για την βίαιη και ανιστόρητη γέννηση ενός καινούργιου πολιτικού φορέα δήθεν εκφραστή του κεντρώου-μεσαίου χώρου παρά την εντυπωσιακή είσοδο του στο πολιτικό στερέωμα δεν εμφανιζει στοιχεία κομματικής δομής, συνεκτικής πολιτικής πρότασης και ούτε στίγμα κοινωνικής αντιστοίχισης.

Το μόρφωμα των ΑΝΕΛ, προσωποπαγής κομματικός σχηματισμός γέννημα ενδονεοδημοκρατικών προσωπικών αντιθέσεων και καπηλείας της μνημονιακής – αντιμνημονιακής αντίθεσης φαίνεται ότι έκλεισε τον κύκλο της πολιτικής του παρουσιας.

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στη γέννηση της θεωρήθηκε ότι εισέπραττε την αγανάκτηση των καταπιεσμένων πολιτών από την λαίλαπα των μνημονιακών επιλογών και πολλοί πίστευαν ότι ο κύκλος της θα περατωθεί με την άρση του αδιεξόδου.

Δυστυχώς στην Ελληνική Κοινωνία υπάρχει ένα μικρό μέρος της δεμένο περισσότερο συναισθηματικά απότοκο της μεταεμφυλιοπολεμικής και κατοχικής περιόδου με την Ναζιστικό-Φασίζουσα άποψη και θέση επενδεδυμένη με ένα θολό και ψεύτικο πατριωτισμό γεγονός που δίνει την δυνατότητα στη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ να συνεχίσει την πολιτική της παρουσια και να διεκδικεί με σοβαρές πιθανότητες να καταστεί η τρίτη πολιτική δυναμη.

Το ΚΚΕ διατηρεί για τον εαυτό του την καθαρότητα και ιστορική συνέχεια μιας αναχρονιστικής και αναποτελεσματικής πολιτικής πρότασης, ξεχωρίζει όλων των υπολοίπων ως προς την ανθεκτική κομματική του δομη και την συγκεκριμένη κοινωνική του αντιστοίχιση.

Το ΠΑΣΟΚ ο μεγάλος ηττημένος της Μνημονιακής κρίσης και το μεγάλο θύμα της τιμωρητικής διάθεσης της Κοινωνίας γίνεται σήμερα το “μήλον της έριδος”, διεκδικούν και οι δύο πρωταγωνιστές των εκλογών τη δική του σύμπραξη για τον σχηματισμό και την λειτουργία ενός αξιόπιστου Κυβερνητικού σχήματος.

Διαφαίνεται ότι καλείται να παίξει τον ρόλο του καταλύτη για το “δέον γενέσθαι” την επομένη των εκλογών και η επιρροή του λογικά θα είναι ανάλογος της εκλογικής του δύναμης.

Σε μια Κυβέρνηση με Δεξιά ή Αριστερή κατεύθυνση έστω και λεκτικά το ΠΑΣΟΚ αναλαμβάνει την ευθύνη  να έχει καθοριστική παρουσία στη χάραξη της “ρότας” που έχει ανάγκη ο τόπος και όχι οι ανιστόρητες ιδεοληψίες και τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Η έλλειψη Στρατηγικού Σχεδιασμού απο τη μεριά των κομμάτων που διεκδικούν τη ψήφο μας μεταφέρει την επιλογή μας απο επιλογή του ΒΕΛΤΙΣΤΟΥ στην επιλογή του ΜΗ ΧΕΙΡΟΝ.

Η διατήρηση ελπίδας και προοπτικής καθιστά πρωτεύον την επιλογή των εταίρων του νέου Κυβερνητικού σχήματος.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Leave a Reply

Your email address will not be published.