Πέρασαν 32 χρόνια από την εφαρμογή του νόμου 1397 περί Εθνικού Συστήματος Υγείας, με στόχο τη βελτίωση του επιπέδου περίθαλψης, τη δωρεάν παροχή υπηρεσιών υγείας, την ανάπτυξη της πρωτοβάθμιας φροντίδας (ΠΦΥ), την αγωγή και προαγωγή της υγείας.

Γράφει ο Ηλίας Τσέρκης,

Παθολόγος, Γενικός Γραμματέας Ιατρικού Συλλόγου Ρόδου (ΙΣΡ),

εκπρ.ΙΣΡ στον ΠΙΣ

Παρά τους διακηρυγμένους στόχους, ο προσανατολισμός του ΕΣΥ είναι νοσοκομειοκεντρικός και στοχεύει στην αντιμετώπιση της ασθένειας. Για τον λόγο αυτό το ελληνικό ΕΣΥ θεωρώ πως είναι σύστημα αντιμετώπισης της ασθένειας ή σύστημα ασθένειας.

Ενώ το ΕΣΥ λειτουργεί παίρνοντας το βάρος του συστήματος υγείας με τα όποια θετικά αλλά και πολλά αρνητικά αποτελέσματα, συνέπεια αυτού είναι να εξετάζονται κάθε μήνα περίπου ένα εκατ. ασθενείς στα νοσοκομεία του ΕΣΥ, όπου πραγματοποιούνται τουλάχιστον 6 εκατ. εξετάσεις.

Εδώ και 32 χρόνια είναι νομοθετημένη η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (Π.Φ.Υ)και επί της ουσίας παραμένει ανεφάρμοστη. Με ημίμετρα και χωρίς συγκεκριμένο προσανατολισμό προσπαθούν να προσφέρουν πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας.

Με κύρια απασχόληση του ιατρικού προσωπικού που υπηρετεί σε αυτές τις δομές, η «έκδοση εκπτωτικών κουπονιών (συνταγών & παραπεμπτικών)», για φτηνή πρόσβαση των πολιτών στις εξετάσεις και την αγορά φαρμάκων αντιστοίχως. Δεν υποβαθμίζω το ρόλο των δομών αυτών ούτε και το κόπο και έργο πολλών συναδέλφων, ειδικά σε επίπεδο εφημεριών και ειδικά αυτές τις δύσκολες εποχές.

Εν αναμονή των μεταρρυθμίσεων για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, ο ιατρικός κόσμος προσπαθεί να προβλέψει ποιο σύστημα θα επικρατήσει.
Θεωρώ πως ο όρος πρωτοβάθμια φροντίδα Υγείας είναι παρωχημένος. Που το στηρίζω; Πχ. ο ενδοσκοπικός έλεγχος που πραγματοποιεί ο γαστρεντερολόγος στο ιδιωτικό του Ιατρείο είναι πράξη πρωτοβάθμιας φροντίδας;

Ή το Ηλεκτρομυογράφημα που διενεργεί ο νευρολόγος; Αντιστοίχως και πολλές άλλες πράξεις από διάφορες ειδικότητες.
Επίσης και ο όρος οικογενειακός ιατρός είναι παρωχημένος.
Ακόμα και ετυμολογικά είναι ανορθολογικός αφού υπάρχουν αρκετοί συνάνθρωποι μας, που δεν έχουν οικογένεια. Αυτοί δεν δικαιούνται περίθαλψη;

Ίσως ο όρος προσωπικός ιατρός να είναι ορθότερος που θα αποτελεί υποχρεωτική επιλογή από τον συμπολίτη μας.
Προσωπικά συμφωνώ πως πρέπει να υπάρχει ένας ιατρός ανά ασφαλισμένο και συγκεκριμένης ειδικότητας (όχι απαραιτήτως Γ.Ι ή Παθολόγοι αλλά και πολλές άλλες) διότι με τον τρόπο αυτό θα πετύχουμε εξοικονόμηση πόρων στην Υγεία. Πως;

Θα σταματήσουν οι πολλές και άσκοπες επισκέψεις σε διάφορους ιατρούς και διάφορες δομές υγείας αφού έτσι θα περιοριστούν σημαντικά οι δαπάνες της υγείας. Ως γνωστόν πολλοί συμπολίτες μας σε αυτή τη χώρα αρέσκονται να κάνουν τον ιατρό.

Γενικά διακρίνονται δύο γενικοί τύποι συστημάτων υγείας: μεικτά συστήματα δημοσίων-ιδιωτικών φορέων και εθνικά συστήματα υγείας.
Στα μεικτά συστήματα, τα νοσοκομεία είναι σχεδόν πάντοτε ιδιωτικά και οι γιατροί πάντοτε ιδιώτες. Η κατανάλωση φροντίδων υγείας γίνεται δωρεάν στο σημείο χρήσης, ή έναντι αντιτίμου που καταβάλλει ο ασθενής και μέρος του επιστρέφεται από κοινωνικούς/ιδιωτικούς ασφαλιστικούς φορείς.

Στα εθνικά συστήματα υγείας, τα νοσοκομεία είναι κρατικά και οι γιατροί και το υπόλοιπο προσωπικό απασχολούνται με σχέση εξαρτημένης εργασίας ή ειδική σύμβαση. Η χρηματοδότηση του συστήματος, εξασφαλίζεται σχεδόν αποκλειστικά από τη γενική φορολογία.

Η στρατηγική του, βασίζεται στις εξής τέσσερις βασικές αρχές:

α) Οι υπηρεσίες, χρηματοδοτούνται από τη φορολογία παρεχόμενες δωρεάν και επικρατεί η αρχή της οικουμενικής παροχής, αντί της ανταποδοτικής ασφάλισης.

β) Η κατανομή φροντίδων στους ασθενείς, δεν αποφασίζεται από τους ίδιους αλλά από τους γιατρούς με μη οικονομικά κριτήρια. Η επίσκεψη σε ειδικό γιατρό αποφασίζεται από τον γενικό γιατρό και η νοσηλεία σε νοσοκομείο από ειδικό γιατρό.

γ) Οι γενικοί γιατροί αμείβονται σύμφωνα με τον αριθμό των εγγεγραμμένων ασθενών και οι νοσοκομειακοί γιατροί με μισθό και όχι κατά πράξη.

δ) Η προσφορά υπηρεσιών υγείας υπόκειται σε περιορισμούς είτε διοικητικής φύσης (λίστες αναμονής), είτε με τον καθορισμό από το κοινοβούλιο του συνολικού διατιθέμενου ετήσιου ποσού για χρηματοδότηση του εθνικού συστήματος υγείας.

Οι ιδεοληψίες σε αυτή την φάση, που είναι σε πλήρη εξέλιξη η μεταρρύθμιση στην υγεία, δεν έχουν θέση.
Πρέπει να εφεύρουμε τρόπους που θα συνεργαστούν αρμονικά ο δημόσιος με τον ιδιωτικό τομέα.

Μια ρεαλιστική πρόταση:
Αφού τα ΠΕΔΥ είναι υποστελεχωμένα από ιατρικό προσωπικό ενόψει των καινούριων συμβάσεων με τον ΕΟΠΥΥ, να προβλέπεται η συμβατική υποχρέωση κάθε συμβεβλημένου ιατρού με τον ΕΟΠΥΥ να καλύπτει έναν αριθμό 8ωρων ή 12ώρων εφημεριών ανά Κέντρο Υγείας που θα είναι ο σταθμός εφημεριών.

Επίσης, στις νέες συμβάσεις να γίνει ανοικτή πρόσκληση ενδιαφέροντος σε όλους τους ιατρούς και να ορίζεται το ύψος των αποζημιωμένων επισκέψεων ανά ειδικότητα και ανά νομό, ώστε αφενός να μην υπάρχει αποκλεισμός κανενός συναδέλφου και αφετέρου να μην υπάρχει υπέρβαση του κλειστού προϋπολογισμού του ΕΟΠΥΥ.

Άλλη πρόταση:
Η Π.Φ.Υ. να καλύπτεται αποκλειστικά από ιδιωτικούς πόρους αφού τα ποσά είναι πλέον χαμηλά και μπορούν να καλυφθούν από τον καθένα μας. Δηλαδή να είναι μεικτό σύστημα βάσει των προηγούμενων περιγραφών.
Η Δευτεροβάθμια να βασίζεται σε εθνικό σύστημα υγείας μέσω ασφαλιστικών φορέων ή από το κράτος σε συνεργασία με ορισμένες ιδιωτικές κλινικές.

Είναι ορισμένες σκέψεις που καταθέτω και είναι βέβαιο πως οτιδήποτε νέο και μεταρρυθμιστικό θα κακοχαρακτηριστεί από ορισμένους. Ωστόσο, μπροστά δεν ξέρω τι θα βρω μα πίσω δεν γυρίζω!

http://www.healthreport.gr/

Leave a Reply

Your email address will not be published.