ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΕΡΟΥ, ΚΑΛΥΜΝΟΥ & ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ  Β΄ ΛΟΥΚΑ 2015

ΚΥΡΙΑΚΗ 18 β. Κορ. Θ,6-11

Στη σημερινή  αποστολική περικοπή που ακούσαμε,  Β Κορ.θ,611,αγαπητοί μου αδελφοί, ο απόστολος των Εθνών Παύλος  μας λέγει   « ιλαρόν δότην αγαπά ο Θεός» και μας υπενθυμίζει  και συγχρόνως μας διδάσκει την πρώτη και μεγάλη εντολή, την εντολή της αγάπης, και της προσφοράς.

Αδελφοί μου,

Ο καθένας ας δώσει ό,τι του  λέει η καρδιά του χωρίς να στενοχωριέται, γιατί ο Θεός αγαπάει αυτόν που δίνει  με   ευχαρίστηση, αγαπάει εκείνον που  σκέπτεται  τον αδελφό του. . ΄Οσον καιρό θα υπάρχουν στην κοινωνία άνθρωποι  πτωχοί, δυστυχισμένοι,  κακουχούμενοι, ταλαιπωρούμενοι, διωκόμενοι και ξεριζωμένοι από τις πατρίδες  τους και τα σπίτια τους , Κύριος οίδε, οι λόγοι του Αποστόλου Παύλου θα έχουν πάντοτε  επικαιρότητα και θεμελιώδη σημασία.

Όμως το θέμα  αυτό της βοήθειας σ εκείνους πού έχουν ανάγκη κάποιας  βοήθειας είναι πολύ λεπτό και χρειάζεται να  αντιμετωπίσει ο χριστιανός με προσοχή και προ πάντων  με καλοσύνη και με  αγάπη. Ναι, αγάπη αδελφική.  Διότι , όπως   σημειώνει ο Απόστολος ,ο Θεός αγαπά εκείνον, πού  δίδει με προθυμία και αγαθότητα και όχι με  σκυθρωπότητα  και πίεση.

Η πρώτη και μεγάλη αυτή εντολή, εντολή  της  αγάπης, άγνωστη στον τότε αρχαίο κόσμο, γίνεται πλέον γνωστή με την παρουσία του Θεανθρώπου επί της γής. Ο Κύριος και Θεός μας δίδαξε και ανέπτυξε στο έπακρον την μεγάλη αυτή εντολή και μάλιστα  την εφήρμοσε,  όταν επάνω στο Σταυρό της αγάπης και του μαρτυρίου του έλεγε: «Πάτερ άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τί ποιούσιν».

Αυτή την εικόνα είχαν κατά νούν τους οι πρώτοι χριστιανοί και αφού έλαβαν πλούσια την χάρη του Παναγίου και Ζωοποιού Πνεύματος, ανεδείχθησαν δένδρα καλλίκαρπα αγάπης, που οι ρίζες τους είχαν την αρχή τους στον ουρανό και δια τον λόγο αυτό ζούσαν σε ένα συνεχή και παρατεταμένο αγώνα  ανιδιοτελούς προσφοράς  και  αγάπης για τον συνάνθρωπό τους,, για τους  αδελφούς τους,

Η  ζωή τους  μέσα  στην πρώτη κοινότητα ήταν κάτι ,  το μέχρι τότε  άγνωστο. Όλοι ζούσαν σε ένα  τόπο και  είχαν τα πάντα  κοινά, πωλούσαν ακόμα και τα κτήματά τους  και τα υπάρχοντά  τους  και   μοίραζαν τα χρήματα  σε όλους ,ανάλογα με τις  ανάγκες   του καθενός.. Δεν υπήρχε  κανένας  ανάμεσά τους να στερείται τα  απαραίτητα.,  τα πάντα  ήταν κοινά .Πτωχοί,  χήρες, ορφανά ,άρρωστοι, είχαν  την  βοήθεια , εν παντί και πάντοτε.

Με την χάρη,  του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, την αγάπη του Θεού Πατρός και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος ,οι πρώτοι χριστιανοί νίκησαν την αμαρτία  και πρόσφεραν   αγάπη και ευεργεσία ακόμη και  στους εχθρούς τους, και όχι μόνο αλλά  παρακαλούσαν   και ικέτευαν τον Κύριο όπως τους  ελεήσει , και τους  ενδυναμώσει  για να επιτελούν την μεγάλη  εντολή της  αγάπης  και προσφοράς προς  τους  έχοντας  ανάγκη αδελφούς. Τους.

Αυτή η χριστιανική ζωή  η απαλλαγμένη από έχθρες, κακότητες και μίση έγινε αρχή της κατά Χριστόν  ζωής  τους ,και τα αρχαία ήδη παρήλθαν, και νέα πνοή, και νέα ζωή κυριαρχεί πλέον  στην ανθρωπότητα ,το φώς, η ζωή, η αλήθεια πού  είναι  ο Χριστός., η προσωποποίηση της   αγάπης και της προσφοράς , γιατί ο Θεός  είναι αγάπη.

Προσφορά  αγάπης  προς  πάντα  άνθρωπο  χωρίς   καμία διάκριση οφείλουμε  και εμείς ως χριστιανοί να  προσφέρουμε  κατά  την προτροπή του Αποστόλου Παύλου, στην  σημερινή αποστολική  περικοπή πού ακούσαμε.

«έκαστος καθώς  προαιρείται τη καρδία ,μη εκ λύπης ή έξ ανάγκης»,- ο καθένας ας δώσει ό,τι του  λέει η καρδιά  του χωρίς να στενοχωριέται ή να εξαναγκάζεται.

Δεν  χρειάζεται να πούμε πόσος πόνος υπάρχει και στις  ημέρες  μας γύρω μας. Πόση φτώχεια, πόση στέρηση, και αγωνία. Πόσο δάκρυ κυλάει στο μαραμένο και ισχνό πρόσωπο  των αδελφών μας, που ζούνε και κινούνται  με την φτώχεια και την δυστυχία συντροφιά.  Αλλοι  αδελφοί μας ξεριζωμένοι   από τις εστίες τους κάτω από  τις κλαγγές των όπλων , είτε οικονομικοί μετανάστες  λέγονται , είτε  πρόσφυγες με  στερήσεις και κακουχίες   επιδιώκουν κάτι το καλύτερο γι΄ αυτούς  και τα ταλαιπωρημένα παιδιά τους.

Πόσες μητέρες  χωρίς  προστάτη θρηνούν, για το φάσμα της πείνας  πού πλανάται στο σπίτι τους  διαρκώς. Πόσοι νέοι και νέες βλέπουν τα όνειρά τους να  χάνονται,  γιατί δεν έχουν οικονομική αντοχή  και βλέπουν τα όνειρά τους να χάνονται ,και δεν δύνανται να  φτιάξουν μία  καλύτερη  ζωή  που οραματίζονται. ΄Ολοι τα ξέρουμε  αυτά , όλοι γνωρίζουμε τι γίνεται γύρω μας., και γι  αυτό δεν πρέπει να  αδιαφορούμε αλλά να κάνουμε και εμείς  το καθήκον μας ως χριστιανοί.

Ας  σκεφθούμε  ότι όλοι αυτοί, πού κλαίνε πλάι μας είναι αδελφοί μας, παιδιά του  ιδίου Πατέρα.  Ας  θυμηθούμε  και εμείς τις  παρόμοιες  καταστάσεις και  δύσκολες  περιστάσεις που βρέθηκαν  και έζησαν οι προγονοί μας αλλά και αυτοί οι γονείς μας  ως  άτομα, ως  έθνος και ως λαός..Ως  χριστιανοί πού είμαστε  δεν πρέπει  να    διαφεύγει την  σκέψη μας   ότι ακόμη  τα ολίγα ή πολλά πού έχουμε σήμερα  δεν είναι δικά μας, αλλά ανήκουν στον  Θεό και μας τα έδωσε  υπό τύπο διαχείρισης  και  επί αποδώσει  λογαριασμού..

Ο Απόστολος  Παύλος  λέγει  και τονίζει «τι  έχεις ό ούκ έλαβες ,ει δε έλαβες τι καυχάσαι ως μη λαβών»  Τι έχεις που  να μην το έλαβες. Αφού, λοιπόν το έλαβες από τον Θεό, γιατί καυχάσαι τότε σαν  να μη το είχες λάβει ποτέ ως  δώρο. Να αναλογιστούμε λοιπόν   και εμείς  ό,τι έχουμε είναι  δώρο  Θεού  και  επομένως και εμείς πρέπει να  πράξουμε  κατά   Απόστολο Παύλο με  θέρμη  ψυχής  την  αγάπη προς  τους ενδεείς αδελφούς  μας, αφού η προσφορά μας  είναι  δώρο του Θεού.

Αδελφοί  μου,

Η αγάπη είναι η πιό μεγάλη  δύναμη στον κόσμο, είναι άρωμα ψυχής καθαρό., είναι προσφορά, είναι πηγή ικανοποίησης, και αγαλλίασης  Η βοήθεια  πρέπει να  δίδεται με  αγάπη, και καλοσύνη και χαμόγελο, τότε  έχει  αξία  και τότε  την  αμείβει ο Θεός της  αγάπης  του  ελέους και των οικτιρμών. Και τότε κατά τον  θείο  Παύλο   «ιλαρόν δότη αγαπά ο  Θεός» ΑΜΗΝ

Ο.Λ.Κ.Α.Π.

Leave a Reply

Your email address will not be published.