ΚΥΡΙΑΚΗ   Ε΄  ΛΟΥΚΑ ,  1.11.2015

Εορτή των αγίων και θαυματουργών Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού σήμερα, και η  Εκκλησία μας, με ύμνους και ωδές  πνευματικές, τιμά τους αγίους της και ψάλλει  «Όλην αποθέμενοι, εν ουρανοίς την ελπίδα, θησαυρόν ασύλητον, εαυτοίς οι Άγιοι εθησαύρισαν, δωρεάν έλαβον, δωρεάν διδούσι τοις νοσούσι τα ιάματα, χρυσόν ή άργυρον ευαγγελικώς ούκ εκτήσαντο, ανθρώποις τε και κτήνεσι, τάς ευεργεσίας μετέδωκαν, ίνα δια πάντων υπήκοοι γενόμενοι Χριστώ, εν παρρησία πρεσβεύουσιν, υπέρ των ψυχών ημών».

Αγάπη Χριστού προσέφεραν οι άγιοι Ανάργυροι, οι παμμέγιστοι γιατροί της ψυχής και του σώματος, υπήκοοι γενόμενοι των ευαγγελικών λόγων και χάριτι θεία, στους νοσούντας την θεραπεία ψυχών και σωμάτων «δωρεάν εδωρήσατο». Και το αποστολικό ανάγνωσμα πού ακούσαμε σήμερα αναφέρεται στην προσφορά αγάπης των αγίων Αναργύρων.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αρετή από την αγάπη προς τον πλησίον. Αυτή την αρετή της αγάπης υμνεί στην σημερινή αποστολική περικοπή ο Απόστολος Παύλος, στην πρώτη προς Κορινθίους επιστολή του κεφ. 13,  στιχ. 1, όταν έλεγε στους Κορινθίους «αν μπορώ να λαλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμα και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη για τους άλλους, οι λόγοι μου ακούγονται σαν ήχος χάλκινης καμπάνας ή σαν κυμβάλου αλαλαγμός».

Η αληθινή αγάπη δεν πρέπει να είναι προσποίηση με εξωτερική εμφάνιση χωρίς εσωτερικό περιεχόμενο, αλλά πρέπει να είναι γνησία, ειλικρινής, όπως την δίδαξε και την παρέδωσε με το παράδειγμά του, ο Κύριος της  αγάπης, της ευσπλαχνίας και του ελέους.

Ο Κύριος αντιπαραβάλλει την εξωτερική αγάπη, που δεν έχει εσωτερικό περιεχόμενο, με την αγάπη πού οφείλει να αποδίδει ο κατ’ εικόνα Θεού άνθρωπος στο μόνο αληθινό Θεό, πού  είναι αγάπη κι εκείνος πού μένει στην αγάπη του Θεού, με  αυτό μένει ο Θεός.

Η πρώτη και μεγάλη εντολή, είπε ο Κύριος, είναι η αγάπη προς τον Θεό «αγαπήσης  Κύριον τον Θεόν σου εξ’ όλης της ψυχής και εξ’ όλης της διανοίας σου», και προσέθεσε «δευτέρα δε ομοία εντολή», «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν». Και όπως παρατηρεί ένας εκκλησιαστικός συγγραφέας την ονόμασε δευτέρα κατά την τάξη της νομοθεσίας, όχι όμως από απόψεως δυνάμεως και μεγαλειότητας.

Η αγάπη, η πάντα νούν υπερέχουσα, κατά τον απόστολο Παύλο, πρέπει να είναι ανυπόκριτος. Η υποκρισία βεβηλώνει την αρετή, μολύνει τις καλές πράξεις, χρησιμοποιεί το καλό, όχι για την δόξα  του Θεού και την ωφέλεια των ανθρώπων, αλλά για ιδιοτελείς σκοπούς. Αυτό το είδος της αγάπης το καταδικάζει η Αγία Γραφή.

Ο απόστολος Παύλος θέλει η αγάπη να είναι ανυπόκριτος, καθαρή και ειλικρινής απαλλαγμένη δηλαδή από κάθε επίδειξη και ιδιοτέλεια. Την θέλει να αναβλύζει από την καρδία του ανθρώπου. Να είναι έκφραση των αληθινών συναισθημάτων και διαθέσεων του ανθρώπου προς τον πλησίον του, προς τον αδελφό του, κατά την θεϊκή προσταγή και εντολή «αγαπήσης τον πλησίον σου ως εαυτόν».

Δια τον Θεό και στον Θεό είμαστε όλοι αδελφοί και είμαστε μέλη ενός και του αυτού πνευματικού σώματος που κεφαλή είναι ο Χριστός. Και όπως τα μέλη του σώματος βοηθά το ένα το άλλο, κατά το καλύτερο φυσικό και αβίαστο τρόπο, έτσι και οι άνθρωποι πού εμφορούνται από πνευματική και ειλικρινή αγάπη πρέπει να συμπαρίστανται και να βοηθά ο ένας τον άλλον.

Ο Απόστολος Παύλος, στον ύμνο της αγάπης, μας λέγει, «η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ού ζηλοί, η αγάπη ού περπερεύεται, ού φυσιούται, ούκ ασχημονεί, ού ζητεί τα εαυτής, ού παροξύνεται, ού λογίζεται το κακόν, ού χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει, η αγάπη ουδέποτε  εκπίπτει» – απλή μετάφραση -.

Εκείνος πού αγαπάει έχει μακροθυμία, έχει και καλοσύνη, εκείνος πού αγαπάει δεν ζηλοφθονεί, εκείνος πού αγαπάει δεν κομπάζει, ούτε υπερηφανεύεται, είναι ευπρεπής, δεν είναι εγωϊστής, ούτε ερεθίζεται, ξεχνάει το κακό πού του έχουν κάνει. Δεν χαίρεται για το στραβό πού γίνεται, αλλά μετέχει στην χαρά για το σωστό. Εκείνος πού αγαπά, όλα τα ανέχεται, σε όλα εμπιστεύεται, για όλα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Ποτέ η αγάπη δεν θα πάψει  να υπάρχει.

Ο Ιερός Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο χρυσούς την γλώττα, λέγει «Νόσος εστίν η κατάψυξις της αγάπης. Σύ μη παύση λέγων, ότι όσο αν με μισής ού παύσομαί σε φιλών, ούτω πάσα ψύξιν εξέβαλες», – μετάφραση – «αρρώστια είναι να μπεί η αγάπη στην κατάψυξη. Εσύ ποτέ να μη παύσεις να λές, όσο και αν με μισής, εγώ δε θα παύσω να σε  αγαπώ. Έτσι έδιωξες κάθε ψύξη».

Με την σταυρική θυσία του Θεανθρώπου καταργήθηκαν οι εγωϊστικές αντιθέσεις και οι θανάσιμες εχθρότητες πού χώριζαν και μετέβαλλαν σε λύκους τους ανθρώπους. Δεν υπάρχουν πλέον διαφορές ανάμεσά τους. Ο πλούσιος και ο πτωχός, ο άρχοντας και ο αρχόμενος, ο δάσκαλος και ο μαθητής, ο ομοεθνής και ο αλλοεθνής, είναι ένα. Όλοι συνδέονται και πρέπει να συνδέονται με τους ιερούς δεσμούς της αγάπης.

Εκείνο πού ομορφαίνει και εξυψώνει την κοινωνία των ανθρώπων της κάθε εποχής, εκείνο πού δίνει νόημα και χαρά στην ζωή, εκείνο πού συνδέει τον άνθρωπο με τον άνθρωπο και τους ανθρώπους με τον Θεό, είναι η  αγάπη, η ειλικρινής και ανυπόκριτος, αυτή η αγάπη πού αναβλύζει από την καρδιά και εκδηλώνεται με έργα καλοσύνης για την εξυπηρέτηση  του πλησίον, του αδελφού εν Χριστώ.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Είναι αλήθεια πώς στις ημέρες μας τα πράγματα είναι διαφορετικά, η λεγομένη οικονομική κρίση που περνά ολόκληρος η ανθρωπότητα  και όλως  ιδιαιτέρως η Πατρίδα μας, ίσως να αφήνει τους ανθρώπους κάπως αδιάφορους για να εκδηλώνονται με έργα  καλοσύνης, με έργα φιλαλληλίας, με έργα φιλανθρωπίας και αλληλεγγύης, με έργα αγάπης  και κατά τον απόστολο Παύλο, να ψυγήσεται η αγάπη των πολλών.

Όμως η Εκκλησία μας, το πανδοχείο της αγάπης, πάντοτε και όλως ιδιαιτέρως σήμερα  κατά τις δύσκολες ημέρες που περνά ο κόσμος, έρχεται με τον ιδικό της τρόπο αρωγός και κάμνει πράξη της την αγάπη προς τους έχοντες την ανάγκη και δεν θα πάψει, παρά τις διάφορες αντίθετες φωνές πού ακούονται από ορισμένους ανθρώπους, να διακονεί και να λειτουργεί την αγάπη της πίστεως, ενώπιον του Θεού και χάρη των ανθρώπων.

Η αγάπη, κατά τον απόστολο Παύλο, εν τη εκκλησία «ουδέποτε εκπίπτει». ΑΜΗΝ.   Ο. Λ. Κ .Α. Π.

Leave a Reply

Your email address will not be published.