ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOSΗ παγκόσμια Συμφωνία που προέκυψε από τη Συνδιάσκεψη του ΟΗΕ για το κλίμα στο Παρίσι, αποτελεί μια ιστορική εξέλιξη, ένα σημείο καμπής στην προσπάθεια της ανθρωπότητας να αποφύγει μια σημαντική αποσταθεροποίηση του παγκόσμιου κλίματος. Είμαστε πλέον πολύ πιο μπροστά από εκεί που βρισκόμασταν πριν μόλις δύο εβδομάδες, αλλά δυστυχώς αρκετά πίσω από εκεί που θα έπρεπε να είχαμε φτάσει. Όλες οι χώρες πλέον αναγνωρίζουν πως η εποχή των ορυκτών καυσίμων ουσιαστικά πρέπει να τελειώσει μέσα στα επόμενα 50 χρόνια, πολλά είναι όμως τα συγκεκριμένα βήματα που πρέπει να γίνουν στην πράξη και μάλιστα το συντομότερο δυνατόν.

Οι βασικές θετικές εξελίξεις που περιλαμβάνονται στη Συμφωνία είναι:

– ο στόχος για συγκράτηση της υπερθέρμανσης “αρκετά κάτω” από τους 2oC με “προσπάθειες” για να περιοριστεί αυτή στους 1,5oC. Σύμφωνα με όλες τις επιστημονικές εκτιμήσεις, κάτι τέτοιο σημαίνει μηδενισμό των παγκόσμιων εκπομπών από το σύνολο της οικονομίας λίγο μετά το 2050.

– η αναγνώριση πως οι υφιστάμενες εθνικές δεσμεύσεις μείωσης εκπομπών για το 2030 υστερούν κατά πολύ από τον παραπάνω στόχο κι επομένως θα πρέπει να αναθεωρούνται κάθε 5 χρόνια ξεκινώντας από το 2020.

– η αναγνώριση πως οι ανεπτυγμένες χώρες θα πρέπει  να κινητοποιήσουν περισσότερους πόρους (από τα 100 δις$ που είχαν δεσμευτεί μέχρι τώρα) για την υποστήριξη των φτωχότερων χωρών, προκειμένου να μεταβούν σε οικονομίες χαμηλών εκπομπών και να γίνουν πιο ανθεκτικές απέναντι στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Η Συμφωνία βέβαια δεν περιλαμβάνει συγκεκριμένες, νομικά δεσμευτικές και στέρεες δεσμεύσεις, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την έκκληση οι παγκόσμιες εκπομπές να αρχίσουν να μειώνονται “το συντομότερο δυνατόν”,  σε μεγάλο βαθμό επαφίενται στη διακριτική ευχέρεια των κρατών, ενώ παράλληλα απουσιάζουν αναφορές στη διάσταση της εξόρυξης ορυκτών καυσίμων, δηλαδή στη δεδομένη ανάγκη το μεγαλύτερο τμήμα των γνωστών αποθεμάτων τους να παραμείνει ανεκμετάλλευτο, με παράλληλο πάγωμα  ερευνών  για νέα κοιτάσματα. Δυστυχώς, πέρασαν δυο χαμένες δεκαετίες στις διεθνείς διαπραγματεύσεις, ως αποτέλεσμα των πιέσεων των λόμπυ των ορυκτών καυσίμων και της αδυναμίας των κυβερνήσεων να αναδείξουν στους πολίτες και στο δημόσιο διάλογο την επιτακτικότητα της ανάγκης για μια πράσινη στροφή στην οικονομία, και πλέον το περιθώριο που έχουμε για επίτευξη του στόχου  1,5oC είναι πάρα πολύ μικρό και χάνεται κυριολεκτικά με κάθε μήνα που περνάει.

Επομένως,  το μεγάλο ζητούμενο τώρα είναι οι κυβερνήσεις, η τοπική αυτοδιοίκηση, οι επιχειρήσεις, να επιταχύνουν άμεσα τις προσπάθειες και τα συγκεκριμένα μέτρα τους προκειμένου να ανταποκριθούν στο πνεύμα και στη φιλοδοξία της Συμφωνίας.

Για την ΕΕ αυτό σημαίνει καταρχήν αύξηση της φιλοδοξίας μείωσης εκπομπών όχι μόνο για το 2030 αλλά και άμεσα για το 2020.

Για την Ελλάδα, όπου δυστυχώς κάθε συζήτηση γύρω από την κλιματική αλλαγή απουσιάζει εκκωφαντικά,             είναι απαραίτητο η κυβέρνηση να προχωρήσει σε:

– εκπόνηση μακροχρόνιου ενεργειακού σχεδιασμού που θα αντιστοιχεί σε σχεδόν μηδενισμό της χρήσης ορυκτών καυσίμων για το σύνολο της οικονομίας το 2050 και νωρίτερα για τον τομέα της ηλεκτροπαραγωγής

– εγκατάλειψη κάθε σκέψης για αναγέννηση του λιγνίτη και κατασκευή νέων λιγνιτικών σταθμών

– επανεξέταση των σχεδίων για αγωγούς, εξορύξεις και εγκαταστάσεις ορυκτών καυσίμων

– διαμόρφωση μιας ουσιαστικής στρατηγικής και σχεδίων δράσης για την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή

– εκπλήρωση των οικονομικών της υποχρεώσεων απέναντι στις φτωχότερες και πιο ευάλωτες χώρες του πλανήτη.

Leave a Reply

Your email address will not be published.