ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΗΓΑΣΣάββατο, 16 Ιουλίου 2016 και ώρα 21.30, το Θέατρο της Μεσαιωνικής Τάφρου “Μελίνα Μερκούρη” στη Ρόδο, θα υποδεχθεί το ταλέντο των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου, συντροφιά με την υποκριτική του πρώτου, της Μπέσυ Μάλφα και του Γεράσιμου Σκιαδαρέση. «Χωρίζουμε λέμε» στη Ρόδο και ο Αλέξανδρος Ρήγας, μίλησε αποκλειστικά στην Black Monday.gr, για την καυστική κωμωδία που ταξιδεύει στην Ελλάδα, τη ζωή του, τα διδάγματα που έχει λάβει και την αναγνωρισιμότητα. Λίγες ώρες πριν την παράσταση της Ρόδου, ο πολυτάλαντος Αλέξανδρος Ρήγας, αποκαλύπτεται στην Black Monday.gr.

… λίγο πριν το τέλος της παράστασης, μετά από το δίωρο γέλιο, μιλάμε αληθινά, εγώ, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέλης και η Μπέσυ Μάλφα, για κάποια πράγματα που μας πόνεσαν και ως γενιά πρέπει να τα ξεπεράσουμε”, μας λέει ο Αλέξανδρος Ρήγας, προσθέτοντας πως, μετά το “Χωρίζουμε λέμε“, επιστρέφει τη νέα σαιζόν με “Μπαμπά μη ξανά πεθάνεις Παρασκευή“, ένα έργο του Ουίλιαμ Ράσσελ και με τον «Ο Πυγμαλύων». Αναφέρεται στη σπουδαιότητα του να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και εξηγεί πως αυτό που έχει αξία είναι η ίδια η ζωή. Ο ίδιος δε, χαρακτηρίζει ως ευχάριστο, το να σε αναγνωρίζει και να σε εκτιμά το κοινό, καταρρίπτοντας το μύθο του άγχους και των προβλημάτων που δημιουργεί η αναγνωρισιμότητα.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη:

Από που εμπνευστήκατε και οδηγηθήκατε στη δημιουργία τις παράστασης «Χωρίζουμε Λέμε» που θα απολαύσουμε σήμερα στην Μεσαιωνική Τάφρο;

ΧΩΡΙΖΟΥΜΕ ΛΕΜΕ ΡΗΓΑ“Η έμπνευση για το συγκεκριμένο έργο ξεκίνησε ουσιαστικά, απ’ όλα αυτά που θέλαμε να πούμε με τον Δημήτρη Αποστόλου, για όλα αυτά που βλέπουμε γύρω μας, που  ακούμε, όλα αυτά που μας έχουν θυμώσει, όλα αυτά που αγαπάμε, όλα τα λάθη μας, όλα τα λάθη που έκανε η γενιά μας και κυρίως όλο αυτό που ζούμε τώρα που είναι συνέπεια όλων αυτών που ζούσαμε τα προηγούμενα  χρόνια. Έχει να κάνει με τη σχέση μας με την πολιτική, έχει να κάνει με την σχέση μας με τους συντρόφους μας, έχει να κάνει το πως αλλοιώθηκαν οι σχέσεις μας με τους φίλους μας, με το περιβόητο lifestyle της προηγούμενης δεκαετίας, σχολιάζει κοινωνικά γεγονότα. Θέλαμε να μιλήσουμε για όλα αυτά τα πράγματα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα βιβλίο, θα μπορούσε να είναι μια θεατρική  μεταμοντέρνα επιθεώρηση. Αποφασίσαμε  να είναι ένα έργο πρόζας. Ένα ζευγάρι που χωρίζει μετά από δεκαπέντε χρόνια γάμου και μέσα από εκεί προσπαθούμε να σχολιάσουμε με πάρα πολύ πολύ γέλιο και με μια πίκρα κάπου στο βάθος”.

Η παράσταση συνεχίστηκε για δεύτερη  συνεχή  χρόνια  στο θέατρο  Αθηνά και τώρα κάνετε  περιοδεία  στα νησιά. Κατά την άποψη σας, που οφείλεται αυτή η μεγάλη επιτυχία; Πιστεύετε ότι ο κόσμος έχει ταυτιστεί με το σενάριο;

“Τώρα  είμαστε  στην τρίτη  σεζόν και κάνουμε περιοδεία στην Ελλάδα, έχουμε ξεκινήσει εδώ και ένα μήνα.  Σάββατο 16 Ιουλίου  θα είμαστε  στην Μεσαιωνική  Τάφρο,  στο θέατρο  Μελίνα  Μερκούρη,  στη Ρόδο.  Είναι μια παράσταση  που ευτυχώς το κοινό την ανταμείβει, ίσως  γιατί  και εμείς  δίνουμε  το καλύτερο που μπορούμε κάθε βράδυ επί σκηνής και ελπίζουμε το κοινό που θα μας τιμήσει με την παρουσία του να φύγει ευχαριστημένο και να πάρει κάτι μαζί του καθώς σβήνουν τα φώτα. Πιστεύω, ναι, έχουμε πρόσωπα αναγνωρίσιμα, καταστάσεις που συζητάμε όλοι  καθημερινά, αναφορές  σε πρόσωπα και πράγματα τις πολιτικής,  κοινωνικής, καλλιτεχνικής  ζωής, που σημαίνει ότι  όλα αυτά είναι αναγνωρίσιμα, πράγματα που τα βιώνουμε καθημερινά, τα ζούμε, τα συζητάμε και εμείς  ως κωμωδιογράφοι τα καρνιβαλίζουμε με ένα γλυκό τρόπο, άρα αυτό προκαλεί  μια ευθυμία στο κοινό και αυτή η ταύτιση τους κάνει να νιώθουν  ότι είναι κάτι  πολύ οικείο και πολύ δικό του”.

Τι να περιμένει το κοινό της Ρόδου, από την παράσταση «Χωρίζουμε λέμε…»;

“Καταρχάς, πρόκειται  για μια καθαρόαιμη, ευπρεπή και διασκεδαστική ψυχαγωγική κωμωδία. Το γέλιο είναι πάρα πολύ, κάτι αναμενόμενο. Εξάλλου, σε αυτό επικεντρωνόμαστε τα τελευταία χρόνια. Εκτός, όμως, από το γέλιο που είναι ένα δίωρο ξεφάντωμα μέσα από τη σάτιρα που κάνουμε. Κάπου στο τέλος θέλουμε να κλείσουμε το μάτι στον θεατή και στον εαυτό μας , λίγο πιο συναισθηματικά και να του θυμίσουμε πράγματα που ενδεχομένως τον συγκινήσουν. Αυτός είναι ο σκοπός μας και αυτό κάνουμε κάθε βράδυ, λίγο πριν το τέλος της παράστασης και όταν μετά από το δίωρο γέλιο μιλάμε αληθινά, εγώ, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέλης και η Μπέσυ Μάλφα, για κάποια πράγματα που μας πόνεσαν και ως γενιά πρέπει να τα ξεπεράσουμε”.

Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια του Αλέξανδρου Ρήγα; Ετοιμάζει κάποιο νέο τηλεοπτικό σήριαλ ή κάποια νέα θεατρική παράσταση;

“Για την επόμενη σεζόν ετοιμάζω τρεις θεατρικές παραστάσεις. Η τηλεόραση δεν είναι ακόμα στα σχέδιά μου, εξάλλου πέρυσι έγινε η τελευταία σειρά. Ίσως τη μεθεπόμενη σεζόν, αν βρω κάτι που θα με ιντριγκάρει και θα θέλω να το μοιραστώ με το κοινό. Θα παρουσιάσουμε το έργο «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή“, ένα από τα πρώτα μας έργα, του Ρήγα και Αποστόλου, πριν από 12 χρόνια για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά στην Αθήνα.Ήταν μια από τις πρώτες μας μεγάλες επιτυχίες.  Θα ανεβάσω ένα έργο του Ουίλιαμ Ράσσελ με την Ελένη Καστάνη στο θέατρο Άλμα. Τον Δεκέμβρη και Ιανουάριο θα ανέβει το έργο «ο Πυγμαλύων» του Τζόρτζ Μπέρναρντ Σω στο θέατρο Πάνθεον. Είναι γνωστό ως «ωραία μου κυρία» μέσα από τα ανεβάσματα που έχουν γίνει στην Ελλάδα”.

ΧΩΡΙΖΟΥΜΕ ΛΕΜΕ ΡΗΓΑΣΟ Αλέξανδρος Ρήγας, ως άνθρωπος, σκηνοθέτης, συγγραφέας και ηθοποιός, με ποιες αρχές και αξίες πορεύεται και τι θεωρεί σημαντικό να έχει κάποιος ως αρχή του;

“Αυτά τα πράγματα αλλάζουν, χωρίς η ηθική να θεωρώ ότι είναι κάποια κάρτα που ανάλογα με το σώμα που τη φοράει παίρνει και μορφή. Αλλάζουν ανάλογα με την εμπειρία των χρόνων που έρχονται, αλλάζουν με τον ενθουσιασμό της νεότητας, αλλάζουν καθώς περνούν τα χρόνια, αλλάζουν με τις επιτυχίες και τις αποτυχίες. Αυτό που αυτή τη δεδομένη στιγμή εγώ θα έλεγα ότι έχει μεγαλύτερη αξία, είναι η ίδια η ζωή. Να μπορούμε να έχουμε το ταλέντο να το καλλιεργήσουμε. Να χαιρόμαστε αυτό το δώρο που μας έχει δώσει η ζωή, η φύση, ο θεός και να μην το σπαταλάμε. Να το γευόμαστε και μέσα από αυτό να γινόμαστε όσο το δυνατό καλύτεροι άνθρωποι .Δεν εννοώ Άγιοι, εννοώ καλύτεροι άνθρωποι και να το μεταδίδουμε στους άλλους και να το παίρνουμε και μεις ως δώρο πίσω. Καθώς οι άνθρωποι ζούμε με τα άγχη, τις δυσκολίες, τα επαγγελματικά μας, ξεχνάμε ότι η ζωή περνάει από δίπλα μας και μπορεί να μας χαιρετήσει ξαφνικά κάποια στιγμή και να συνειδητοποιήσουμε τελευταία στιγμή ότι δεν καταφέραμε να τη γευτούμε. Από μόνη της είναι μια αξία”.

Πόσο εύκολο είναι κατά την άποψή σας να είναι κάποιος ευρέως αναγνωρίσιμος; Στην καθημερινότητά σας, είναι εύκολο να το διαχειριστείτε ή είναι κάτι με το οποίο έχετε μάθει να ζείτε;

“Θα σας πω κάτι που θα σας ξαφνιάσει. Εγώ το χαίρομαι όλο αυτό. Η αναγνωρισιμότητα, είναι κάτι που όταν ξεκινάς ως καλλιτέχνης, ως ηθοποιός, ως σκηνοθέτης είναι κάτι που το επιδιώκεις, δηλαδή επιδιώκεις να είσαι αγαπητός μέσα από τη δουλειά σου. Άρα θεωρώ λίγο υποκριτικό να φτάσεις σε ένα σημείο που να σε αναγνωρίζει το κοινό και ενδεχομένως να σε συμπαθεί και αυτό να θεωρείς ότι σου είναι βάρος ή ότι σου είναι πρόβλημα. Κανένα βάρος, κανένα πρόβλημα, μόνο χαρά μου δίνει. Ιδιαίτερα όταν οι άνθρωποι σε πλησιάζουν μόνο και μόνο για να σου σφίξουν το χέρι ή να σου πουν μια καλή κουβέντα. Θα ήμουν ανόητος, επιπόλαιος και προβληματικός αν τους έλεγα το αντίθετο”.

Leave a Reply

Your email address will not be published.